Van de week was ik bezig met een grote opruim- en voorraadschoonmaak. Zo’n klus waarvan je denkt dat je hem even doet, maar waarbij je uiteindelijk allerlei spullen tegenkomt waar je vervolgens veel te lang naar blijft kijken. Dat gebeurde dus ook toen ik een doos met oude camera’s tegenkwam. Voor ik het wist zat ik op de grond tussen allemaal camera’s waarvan ik sommige al jaren niet meer had vastgehad. En toen besefte ik me eigenlijk dat fotografie al veel langer onderdeel van mijn leven is dan de meeste mensen weten. De Pentax die op de foto ligt, kreeg ik van mijn vader toen ik een jaar of 9 was. Dat was mijn eerste echte camera. Vanaf dat moment vond ik alles interessant wat met fotografie te maken had. Ik fotografeerde mijn poppen, vakanties, familie-uitjes en eigenlijk alles wat ik leuk of bijzonder vond. Daarna kwamen er meer camera’s. Een Kodak Disc-camera bijvoorbeeld. Voor de mensen die oud genoeg zijn om die nog te kennen: daar ging geen gewoon filmrolletje in, maar een soo

Verhalen die blijven hangen. Herinneringen die je voelt. Een foto van je hond. Je paard. Op dat ene moment. Misschien rennend door het veld. Misschien leunend tegen je aan, alsof jullie even de wereld vergeten.Misschien is het later, als je die foto terugziet… en de tranen net zo snel komen als de glimlach. Op deze blogpagina's deel ik meer dan tips. Ik deel herkenning. Momenten. Antwoorden op vragen die je misschien nog niet durfde te stellen. Want hoe leg je een herinnering vast, als je weet dat alles ooit eindig is? Je leest hier verhalen van shoots, inzichten over dierenfotografie én praktische tips. Over hoe je zelf betere foto’s maakt. Over wat je kunt doen als je denkt: “Maar mijn hond blijft nooit stil.” En waarom een fotoshoot soms geen luxe is, maar iets wat je achteraf niet wilt missen. Of je nu een trotse hondenmoeder bent, dagelijks buiten bent met je fjord of juist nog twijfelt over een shoot… Hier vind je de blogs die jou raken, inspireren en misschien net dat zetje geve